Roślinna komunikacja

Artykuł zamieszczony na łamach czasopisma naukowego „Cell” dowodzi, że rośliny mogą wydawać dźwięki, a konkretnie: ultradźwięki. Robią to zawsze, niezależnie od warunków. Jednak jeśli doskwiera im brak wody albo zostały zranione, wówczas częstotliwość ich „okrzyków” znacząco rośnie.

Nawodniona i zdrowa roślina wydaje dźwięk raz na godzinę. Gdy cierpi z powodu suszy albo urazu mechanicznego, „odzywa się” 35 razy częściej. Istnienie tego zjawiska odkryła i opisała prof. Lilach Hadany z Uniwersytetu Tel Awiwu.

Niestety, nie mamy szans usłyszenia, że nasza roślina doniczkowa chciałaby zostać podlana. Specyficzne odgłosy, które wydają rośliny, to dźwięki o częstotliwościach 20-100 kiloherców (kHz). To ultradźwięki, które są zbyt wysokie, by mogły zostać usłyszane przez człowieka (dla naszego gatunku górną granicą słyszalności jest 20 kHz). Jednak nawet dźwięki o tej częstotliwości potrafią usłyszeć tylko nieliczni z nas.

Naukowcy postawili hipotezę, która wymaga jeszcze potwierdzenia. Według niej dźwięki powstają w ksylemie (inaczej drewnie): tkance roślinnej odpowiadającej za transport wody i substancji odżywczych z korzeni do łodyg i liści. W ksylemie woda unosi się dzięki napięciu powierzchniowemu . Tu, wraz z nadejściem suszy, tworzą się bąble, które pod wpływem wysokiej temperatury powietrza, zaczynają pękać. Prof. Hadany nagrała dźwięki emitowane przez pękające bąble, a następnie obniżyła je i przyspieszyła. Powstało nagranie odgłosów przypominających nieco cicho pękający popcorn.

Co ciekawe, zespół prof. Hadany ma już na swoim koncie inne spektakularne odkrycie dotyczące roślin. Kilka lat temu wykazał, że należący do wiesiołkowatych Oenothera drummondii na dźwięk nadlatującej pszczoły zaczyna wydzielać nektar. A więc nie tylko „odzywa się”, ale też „słyszy”.